ضيمر شأن


ضمير شأن ضمير غايبي است كه كنايه از شأن (يعني از امري كه قصد سخن گفتن از آن است) مي آيد و هدف از آوردن ضمير شأن تعظيم و بزرگداشت امر مورد گفتگو است گويي متكلم ابتداءً آن امر را به صورت مبهم و با ضمير بيان مي كند تا شنونده را به اهميت آن آگاه كند سپس به وسيله جمله مابعد ، ابهام ضمير را برطرف نموده و آن ضمير را تفسير مي كند . ضمير شأن به صورت منفصل و متصل مي آيد و عامل در آن يا ابتدائيت است و  با يكي از نواسخ ابتدائيت و با ضمائر ديگر فرقهايي دارد :
الف : ضمير شأن به مابعد خود بر مي گردد در حالي كه ضمائر غائب ديگر به ماقبل خود عود مي كنند .
ب : ضمير شأن دائماٌ ملازم با افراد است و تثنيه و جمع بسته نمي شود .
ت : ضمير شأن هميشه به صيغه غايب است .
ث : خبر ضمير شأن جمله است و هرگز بر ضمير شأن مقدم نمي شود و عود نمودن ضمير از جمله خبر به ضمير شأن لازم نيست .
ج : مفسر ضمير شأن كه جمله مابعد آن است محلي از اعراب دارد به خلاف ساير جملات مفسره كه محلي از اعراب ندارد .